Caño Cristales

3 September

Aeropuerto VillavicencioVandaag beginnen we aan een waar avontuur. We gaan naar de rivier met vijf kleuren alias the river that escaped from heaven dat diep in de Sierra de la Macarena ligt: Caño Cristales. Wij worden om half zeven opgehaald bij het hotel waar we ook onze reisgenoot zullen ontmoeten. Ruim voor tijd staat de chauffeur al voor onze deur en Ayse staat ook om de afgesproken tijd bij ons hotel. Op naar Villavicencio. Deze rit zou ongeveer 3 uur moeten duren maar als wij Bogota uit zijn en even een koffie break hebben, laat de chauffeur ons weten dat hij net geïnformeerd is dat de vele regen voor landslides in de bergen heeft gezorgd en dat stukken weg zijn afgesloten waardoor het nog wel eens veel langer zou kunnen gaan duren. In plaats van om 8:30 in Villavicencio aan te komen, komen wij om 12 uur aan. Onderweg hebben wij de landslides gezien. Ze waren moeilijk niet te zien, er lagen behoorlijke rotsblokken op de weg. Eenmaal op het vliegveld, wat veel groter was als wij allemaal verwacht hadden, werden wij naar een hokje geloodst waar wij onze tassen op een weegschaal moesten zetten en daarna zelf gewogen werden. Er werden behoorlijk wat bureaucratische formulieren ingevuld en daarna moesten wij mee naar de tassen controle. Tenminste met de tassen die wij niet "ingecheckt" hadden. Hele tas werd van binnen en buiten gecontroleerd. Alles werd eruit gehaald. Ik was vergeten dat ik het EHBO kitje in mijn draagtas had en dus werd de schaar en de veiligheidsspelden eruit gehaald. Toen ik vroeg of ik die terug mocht hebben zeiden ze later. Wij lopen het vliegveld op naar onze Cesna. Dakota wordt van vracht ontdoenToen ik het kleine vliegtuigje zag werd ik toch een beetje zenuwachtig. De stoel achter de piloot moest nog eerst verbouwd worden anders konden wij daar helemaal niet zitten. Schroeven eruit, bank los en schroefjes er weer in. Slik. Net voordat ik het vliegtuig in wilde kwamen ze met mijn schaar en de veiligheidsspelden, die ze allemaal aan elkaar vast hadden gemaakt (??), aanlopen. Eenmaal in het vliegtuig lag de niet gecontroleerde bagage gewoon achter ons. Geen echte logica maar gelukkig hield het op met regenen toen wij richting startbaan koersten. Een schitterende vlucht van ruim een uur over dicht bebost oerwoud en Caño Canoa bracht ons naar La Macarena, onze uitvalbasis om de rivier te ontdekken. De bagage mochten wij zelf uit het vliegtuig meenemen en hoefden er nog niet eens ons bewijsje voor te laten zien die wij hadden gekregen bij het inchecken. Op het vliegveldje was net een Dakota aangekomen. Kennelijk het vliegtuig waar wij in eerste instantie mee zouden gaan. Eigenlijk nu wel blij dat dat niet zo was want nu zien wij dat ze de vracht, wc potten, op paard en wagen aan het uitladen zijn. Mooi gezicht! Op het vliegveld in La Macarena werden wStraatbeeld La Macarenae opgewacht door onze gids voor de komende 3 dagen Juan Ricardo. Op het eerste gezicht een sympathieke vent. Na nog drie keer al je gegevens ingevuld te hebben en je paspoort getoond te hebben, lopen wij door La Macarena naar ons hotel, Hotel Munoz. Ik vind La Macarena nu al een geweldige plek. Geen auto's, modderige wegen, paarden die overal loslopen, honden die meteen je beste vrienden zijn en de relaxte sfeer. Enige out of the ordinary zijn de hoeveelheid militairen die er patrouilleren. We zijn nog niet goed en wel in het hotel en JR wil alweer weg. Hij wil meteen op pad naar Caño Cristales. Ik vind het geweldig. Immers de reden dat wij hier zijn. Toch willen wij echt eerst even iets anders aantrekken. Wij lopen nog steeds in kleren tegen de regenachtige kou van Bogotá terwijl het hier toch wel ruim in de 30 graden is. Daar wil hij dan nog net op wachten. Omdat de reisdag er toch behoorlijk ingehakt heeft, raadt de vrouw des huizes ons aan vandaag niet naar de Caño te gaan maar naar Cristalitos, een kleinere versie van de Caño. Wij vinden het alle drie een goed idee. Wij lopen naar de boot die ons naar ons beginpunt zal brengen waarna we even moeten wachten want de gids is een deel van de formulieren vergeten die getoond moeten worden bij de vele controleposten. Als we dan eindelijk op weg zijn, is het meteen al genieten van de omgeving. Onderweg zien wij veel schildpadden en vogels. Na zo’n 20 min. met de boot komen wij aan bij ons beginpunt. Onze eerste uitdaging komt meteen daarna, 20 minuten bergopwaarts in de lekker warmte war wij nog niet aan gewend zijn. Wat een uitzicht! Schitterend. Na nog zo’n 35 minuten lopen komen wij aan bij Cristalitos. Wat een mooie omgeving. Hier relaxen wij, eten wij onze lunch en zwemmen wij in het verkoelende water. CritalitosDaarna lopen wij via dezelfde route terug naar de boot. Lekker genieten op de boot en als wij dan in het dorp aankomen nemen wij de dag van morgen even door. Ook wordt ons gevraagd wat we vanavond willen eten. Waarom we dit gevraagd worden begrijpen wij niet en zeggen dan ook dat wij dat nog niet weten. Het wordt ons pas later duidelijk, nadat wij een biertje bij de bakker hebben gedronken, dat het restaurant waar wij zaten bij het hotel hoort en dat het eten daar inclusief is en ze van te voren willen weten wat we willen eten zodat ze dat kunnen voorbereiden. Ok. Nu snappen wij het. Geven door wat we willen eten, wat voor ons redelijk eenvoudig was omdat er eigenlijk geen keus is (kip, kip kip of kip)maar voor onze vegetarische reisgenote een stuk moeilijker is. Ik denk dat wij nu voor een pannekoek hebben gezorgd. Laten wij zeggen dat het erop leek. Om negen uur, nadat wij weer met zaklamp terug genavigeerd zijn naar het hotel, liggen wij al in bed; wij zijn kapot. Om een uur of 10 horen wij Ayse die vraagt of wij nog wakker zijn want er zit een enorm eng beest in haar kamer. Martin gaat kijken en probeert het inderdaad enge beest te vangen. Ik ren snel naar onze kamer terug zodat het beest niet op de vlucht onze kamer in rent. Door de commotie komt de man des huizes met zijn grote hakmes naar boven. Pakt het enge beest op en gooit het het balkon over. Jaiks. It was a butterfly. Ja, ja.

4 September

BushalteIk ben iets eerder dan de rest beneden en kan dus nog even overleggen met de vrouw des huizes wat voor beest het nou eigenlijk was. Zij verteld mij dat het een Chincharra was, harmless. Nou een ding is zeker dat beest doet z’n naam eer aan. Klonk als chincharra toen hij het balkon overgegooid werd maar harmless? Leek wel een Chernobyl wesp zo groot. Als de rest beneden komt is JR er ook en lopen wij naar het restaurant om te ontbijten. Beetje ongemakkelijke van dit restaurant is dat er geen wc is die je kunt doorspoelen. Toch wel lekker na het ontbijt als je weet dat je daarna nog de hele dag onderweg bent, maar goed. Wij hebben 2 medepassagiers op de boot die de enige bewoners van de Caño blijken te zijn. Zij hebben een boerderij waar toeristen konden blijven slapen maar de gemeente heeft besloten dat te verbieden vanwege de milieuaanslag die dat heeft op het gebied. Na het kanotochtje van +/- 15 minuten rijden wij in omgebouwde 4x4 nog eens 20 minuten over een bijna onbegaanbaar pad. Ik vind het helemaal geweldig. Bij een “bushalte” worden wij gedropt en beginnen wij te lopen. Na +/- 20 minuten komen wij langs de finca van Don David, onze medepassagier, en dan bijna letterlijk om de hoek zie je de toegang tot Caño Cristales. Schitterend! Wow, wat is dit mooi! Het is niet altijd even makkelijk lopen over de gladde stenen maar de omgeving is gewoonweg schitterend. Na het eerste stuk krijgen wij de gelegenheid even af te koelen met een verfrissende duik. Als de rest al aan het zwemmen is en ik nog aan de kant sta en me omdraai omdat ik iets hoor, schrik ik me helemaal te pletter omdat daar opeens 3 zwaarbewapende Onze nieuwe vriendenmilitairen staan. Hoe stom ook, ik had in de Lonely Planet gelezen dat als je twijfelt of het guerilla of leger is moet je naar hun schoenen kijken. Guerilla loopt vaak op laarzen of sandalen. Leger zal altijd kisten aanhebben. Mijn blik dwaalde dan ook meteen af naar hun schoenen. Hartslag from the roof daalde door drie van die regels in de LP vrij snel. Zij gingen naast ons op een bergje met hun nieuwste gadget, sniper riffle, op de foto en stiekem werden er ook foto’s van ons gemaakt. Toen wij na onze afkoel periode verder gingen en zij daar nog stonden en ik hallo tegen ze zei was het ijs meteen gebroken want ze vroegen meteen of ze met ons op de foto mochten. Why not? Zij maken het mogelijk dat dit gebied weer voor ons toegankelijk wordt. Ze vonden het hartstikke leuk. Vandaar lopen wij verder via het linker pad langs de meest geweldige plekjes waar wij regelmatig ons oververhitte lijf weer konden laten afkoelen in crystal clear water. Wat geweldig mooi is het hier! Aan het einde komen wij nog een groep militairen tegen, waarvan ik minder schrik als de eerste, maar wel weer al te graag met ons op de foto willen. Blijft rare gewaarwoording. Na deze laatste afkoelsessie begint het dan toch even te regenen en daardoor is de 4x4 drive terug wel relaxt maar de kano tocht terug toch wat fris maar niet minder mooi. Terug in het dorp drinken wij een baco bij de disco en daarna drinken wij nog een biertje bij de bakker want bij de disco hadden ze geen koffie en na alle “ontberingen” van vandaag is dat ongeveer het enige wat onze reisgenoot nu graag wil. Geen probleem.

TeruMacarenia Clavigera in volle prachtg in het hotel douchen wij onder de koude stralen en lopen wij daarna naar het restaurant. Menu is wederom pannekoeken en filete de pollo. Allemaal best. We zijn bijna te moe om te eten en eten iets omdat het goed voor ons is na de dag van vandaag. Wij zoeken nog naar wat drinkwater voordat wij terug keren naar het hotel waar we als een blok in slaap vallen met de regen op de achtergrond. Geen enge beesten vanavond.

5 September

Na de onwijze regen van gisteravond ben ik bijna bang om mijn ogen open te doen. Maar wow! De zon schijnt. Dit belooft top te worden. Het begin van de dag ziet er net zo uit als gisteren behalve dan dat ik 2 keer mijn hoofd stoot aan alle lage deuropeningen. Lekker. Au! Na het ontbijt vertrekken wij naar de kano die al op ons staat te wachten en ons weer brengt naar de 4x4 die ons weer brengt naar de bushalte. Begin van de tocht lijkt hetzelfde als gisteren en dat is hij ook eigenlijk maar de zon schijnt vanochtend waardoor de rivier met de 5 kleuren echt zijn naam eer aan doet. Na een uur lopen nemen wij nu de rechterarm van de rivier. Wat ik jammer vind van vandaag is dat wij heen en terug dezelfde route zullen lopen maar gelukkig is deze route, zoals al verwacht, totaal niet saai. Na een heerlijk verfrissende duik in een ongelooflijk mooie waterval lopen wij verder naar het officiele eindpunt van de route. Wij zijn een beetje verbaast en dat merkt JR., het is namelijk pas een uur of 11. Hij geeft aan dat wij nog een stukje verder kunnen lopen en dat daar ook nog een plek is om te zwemmen. Prima, wij willen wel verder. Wat hij echter vergeet te melden is dat deze route echt door de jungle loopt. Ik heb hiervoor wel eens het gevoel gehad dat wij achtervolgd werden (door de goede partij) maar in dit gedeelte totaal niet. Ayse en ik zijn na 15 minuten niet echt blij met deze route en dat wordt erger als zij van een rots afspringt en daarbij haar enkel verzwikt. Shit! Ik hoop dat ze na wat koud water wel verder kan lopen. Dat lukt gelukkig. Als wij bij onze lunchplek aankomen zijn wij alleen een beetje verbaasd dat onze redelijk helse tocht dit als beloning heeft. Het is een verfrissende duikplek maar zit zo vol steekvliegen dat het niet relaxt is om je buiten het water te begeven.
Schitterend
Als de gids vervolgens nog eens ruim een half uur spoorloos is, willen wij eigenlijk wel terug en naar onze allereerste zwemplek. Geven wij dan ook meteen aan als hij eindelijk weer terug is. In plaats van door de dikke jungle heen te wandelen gaan wij nu via de rivier. Ik vind het een verademing met aan het eind de beloning van ons eerste zwembad. Heerlijk! Nog even genieten voordat wij definitief afscheid nemen van dit onwijs mooi stukje wereld. Jammer!

Als wij terug zijn in het dorp gaan wij naar de bakker voor bier en koffie. Rest is ook dicht. Gids zegt ook dat woensdag middag hier net als zondag voor ons is. Hij gaat ervandoor want hij wil even checken wanneer ons vliegtuig morgen gaat maar komt vervolgens niet meer terug. Wij gaan douchen en lopen vervolgens in een mega wolkbreuk naar ons restaurant. De jongens op het volleybal team spelen gewoon door totdat zelfs het net het onder het enorme gewicht van de regen begeeft. Als het na een uur weer begint droog te worden komt de volgende attractie binnen. Een kolone aan enorme jungle vrachtwagens komt binnen rijden. Wat een enorme bakbeesten en wat is dit onwijs indrukwekkend. Waar zijn die allemaal doorheen gereden en wat hebben die allemaal meegemaakt? Vind het fascinerend. Als het dan weer droog is zetten wij koers naar ons hotel voor de laatste avond. Straatbeeld La Macarena

6 September

Als wij wakker worden regent het. Wat een geluk hebben wij gehad de laatste paar dagen. Ook al was het de eerste dag vnl. bewolkt, hebben wij de tweede dag toch flink wat zon gehad in de ochtend. Omdat JR gisteren niet meer terug gekomen is weten wij niet zo goed waar wij aan toe zijn. ’s Avonds had de gastvrouw nog info geprobeerd te achterhalen en die meldde dat wij om 10 uur terug zouden vliegen. Hebben afgesproken om 8:30 te gaan ontbijten en dan wel te zien. Tijdens het ontbijt kwam JR op z’n brommer aangereden dat wij nu meteen weg moeten. Alles wordt hier niet zo nauw qua tijd genomen dus als ik vraag of het ook na het ontbijt kan is dat meteen geen probleem. Wij eten ons ontbijt op, lopen naar het hotel om onze spullen op te halen en lopen dan naar de “incheckbalie” waar op dat moment een kar met ezel voor staat om mede onze bagage naar het juiste vliegtuig te brengen. Ze zijn teleurgesteld als wij onze spullen niet op de natte kar in de regen willen leggen, wij voelen ons op onze beurt schuldig als wij zien dat ze een groot stuk plastic er overheen wilde leggen. In de regen lopen wij vervolgens naar het vliegveld waar wij nog half een film te zien krijgen over het gebied terwijl wij gevraagd worden een evaluatie formulier in te vullen...in het Spaans...dat werd  uiteindelijk maar 1 formulier...Niet veel later worden wij opgeroepen om naar het vliegtuigje te lopen. In de stromende regen lopen wij naar de cesna. 15 minuten later stijgen wij op. Jammer dat het zo ontzettend bewolkt is want in tegenstelling tot de heenweg kunnen wij bijna niets zien. Ayse ligt 5 min na opstijgen te slapen. Martin, die nu voorin zit, zie ik af en toe in zijn handen wrijven. Als ik daarna een enorme bliksemschicht zie begrijp ik dat hij niet helemaal lekker zit voorin. Of wij allemaal niet? Gelukkig landen wij 60min later veilig in Villavicencio waar de tTerugvluchtransfer ook al blijkt te staan als wij ons melden bij het incheck kantoor. Ondanks dat wij dit keer geen vertragingen hebben vanwege landslides doen wij er toch bijna 4 uur over om terug te komen in Bogota. Ondanks het feit dat ik thuis af en toe getwijfeld heb of wij wel naar de Caño moesten gaan vanwege het nog steeds geldende negatieve reisadvies van het Ministerie van Buitenlandse Zaken ben ik heel erg blij dat wij wel gegaan zijn. Ik vond het een geweldige reis maar zo raar als het klinkt ik vind het ook weer heerlijk om in Bogotá te zijn. Vind ik een heerlijke gewaarwording. Wij krijgen de beste kamer in Abadia Colonial, dumpen de spullen en lopen meteen naar de super. Bij terugkomst zitten wij eerst weer lekker op de patio maar dan wordt het toch echt koud en gaan wij lekker in onze riante kamer zitten. Als wij de tas weer hebben gepakt voor onze doorreis en lekker onder de warme douche gestaan hebben, besluiten wij lekker in ons eigen restaurant te gaan eten na de nodige micheladas en potjes yatzee. Het was weer heerlijk.

Feiten:
  • Plaats: Macarena
  • Route: Bogotá - Villavicencio - La Macarena
  • Hotel: Hotel Muñoz
  • URL:
  • Do’s:
      • genieten van de omgeving
  • Don’ts:
      • de mogelijkheid tot het bezoeken van dit gebied aan je voorbij laten gaan

Bogotá

Quindio