Cartagena de Indias

13 September

Las BóvedasVandaag is het dan eindelijk zo ver! Ik ga naar mijn geboortestad. Vind het ontzettend spannend. Na het laatste ontbijtje met kaas pakken wij een taxi richting vliegveld. Vliegveld ligt een behoorlijk stuk buiten Medellín. Na 45min komen wij eindelijk aan en is het inchecken zo gebeurd. Wij drinken een bak koffie en als wij een maal aan boord zijn duurt het maar 45 min voordat wij in Cartagena aankomen. Als eenmaal de deur van het vliegtuig open is, komt meteen de warme caribische lucht als een deken naar binnen. Bagage is er redelijk snel en wij hebben snel een taxi te pakken die ons binnen 20 minuten bij ons hotel, Tres Banderas, afzet. Ik heb op het internet redelijk goede recensies gelezen over dit hotel maar vind de ontvangst niet hartelijk en de kamer (op badkamer na) erg tegenvallen. Wil er niet te lang bij stil staan en wij gaan maar meteen op stadsverkennig uit. In dit geval duurt die verkenning precies tot het eerste terras want het wordt meteen duidelijk waarom de Carabeños todo con calma nemen. Het is gewoon WARM! De straaltjes biggelen al na een paar minuten over je rug dus wij gaan eerst maar vocht bijtanken. Hier wordt meteen het tweede grote verschil met de rest van Colombia zeer duidelijk; de prijzen voor eten en drinken zijn zo ongeveer verdubbeld. Ik vind de warmte met de heerlijk verkoelende michelada genieten en laat het leven op het terras lekker op mij inwerken. Daarna lopen wij via Bovedas en een groot gedeelte over de muur naar de Plaza de los Coches waar het ook weer genieten is van alle kleuren en de opkomende levendigheid. Wij lopen langs een supermarkt en nemen wat lekkers mee voor op ons dakterras wat wel lekker toeven is.

14 September

Er is er een jarig hoera hoera....lange leve ikzelf!

Waar het allemaal begon: Hospital Naval de CartagenaOntbijten bij het hotel is een beetje behelpen. Ik ben blij dat ik in de supermarkt wat yoghurt en andere dingen gekocht heb. Als wij klaar zijn en de stad verder willen gaan verkennen zegt het meisje van de receptie dat wij toch een upgrade krijgen. Kamer moeten ze alleen nog even opruimen, als wij de spullen klaar zetten, komt het goed. Na snel de tas weer ingepakt te hebben, lopen wij via Muelle Turistico naar Boca Grande. Ik wil vandaag mijn roots gaan ontdekken. Het grappige van Boca Grande inlopen vanaf het oude centrum is dat ik ook bij het begin begin want net na de toegang naar Bocagrande zie ik het Hospital Naval de Cartagena. De plek waar ik geboren ben. Apart. Heb er natuurlijk vele verhalen over gehoord zoals bijv. dat mijn vader de bevallingskamer niet in mocht. Toen hij daarop aangaf dat dat onacceptabel was meteen een dokters pak aangemeten kreeg en de opdracht kreeg om af en toe in te stemmen met de dokter en dan toch mee naar binnen mocht. En dan sta je nu hier. Ik kan me voorstellen dat voor iedereen die bijna dagelijks langs zijn geboorteplek rijdt of er misschien nog wel woont dit totaal niet te begrijpen is maar ik vond dit bijzonder. De bewaking moet zich afgevraagd hebben waarom een gringa foto’s van dit gebouw aan het maken was. Hiervandaan lopen wij langs het strand van Boca Grande naar de eerste plek waar mijnLa Muralla ouders en zus woonden toen ik erbij kwam; het appartement boven Joyería Nancy. Op Google maps hadden wij al gezien dat de juwelierszaak er nog was dus die verrassing was er niet echt. Wat wel een verrassing was, was dat de huurbaas van mijn ouders er nog steeds wel werkte. Even kort met haar gesproken. Ik had niet echt het gevoel dat de naam een lichtje deed branden en wilde haar daarom ook niet te veel lastig vallen. De airco in de zaak was daarentegen wel een heerlijke afwisseling van de 38graden en de 95% luchtvochtigheid van buiten. Zoals je tijdens de wintersport het gevoel hebt dat je je weer moet opladen om de kou te trotseren zo voelde dat hier met de warmte. Op een paar 100 meter van de Joyería zagen wij onderkomen nummer 2, Kanoa. Even een paar foto’s van gemaakt voor thuis maar verder was dat gewoon een appartementen complex. Vanuit hier even ergens iets geluncht en via een supermarkt terug naar het strand richting oude centrum. Voordat wij daar aankwamen zagen wij een dokter uit een prive praktijk lopen die wij toch maar even gevraagd hebben of hij naar mijn voet kon kijken. Ik ben in Caño Cristales op een stekel gaan staan die wij er zo goed mogelijk uit gehaald hebben maar de plek waar die zat wordt dikker en dikker. Als ik de verbazing van de dokter zie, maak ik me toch even zorgen maar gelukkig weet hij me binnen 10 minuten alweer gerust te stellen. Antibiotica is niet nodig maar de zwelling kan nog wel een paar maanden duren voordat ie weg is. Als ik er verder geen last van heb, hoef ik me geen zorgen te maken. Toch fijn om te horen ondanks het feit dat ik een ei op mijn voet heb. Wij hoeven hem niks te betalen en zegt dat wij gewoon maar moeten genieten van dit land. Dat doen we. Lopen terug naar het oude historische centrum waar wij eerst in het Hard Rock cafe een dikke cocktail wilde gaan drinken om mijn verjaardag te vieren. Eenmaal binnen voelde het totaal niet alsof ik in de Carribbean was dus zijn wij daar maar weer snel uitgegaan om vervolgens in een geweldig salsa cafe (Donde Fidel) een paar heerlijke biertjes met de lokale bevolking te nuttigen op keiharde salsa muziek. Lekker! Dit bevalt veel beter.

Plaza de los CochesWij lopen op de terugweg naar ons hotel nog even langs de super voor wat knabbels om vervolgens in onze luxere kamer met eigen balkon lekker buiten neer te ploffen. Ook weer heerlijk. Vieren mijn verjaardag nog even verder in één van de vele fancy restaurants die Cartagena rijk is en genieten daar van een zeer smakelijke maaltijd.

15 September

Wij moeten vandaag om 8:30 bij de Muelle Turistico zijn omdat wij vandaag een tour maken rond de Islas del Rosario. Het is even wat gedoe om het juiste loket te vinden maar als wij die eenmaal hebben gevonden worden wij met open armen ontvangen. Door de draaimolen en weer melden bij iemand anders die je naam opschrijft. Vervolgens is het 1,5 uur wachten in de zengende hitte. Iedereen probeert een plaatsje in de schaduw te vinden die helaas maar in beperkte mate aanwezig is. Om de zo veel tijd probeert één van de meiden een groep bij elkaar te verzamelen door het oproepen van de namen wat bijna een onbegonnen taak is tussen de 500man die half oververhit is en het een beetje zat begint te worden. Na behoorlijk wat zweetdruppels en veel geklaag om ons heen horen wij dan eindelijk wat voor onze naam door moet gaan. Bij de boot, waar zo’n 60 man op kan, stonden wij weer ruim een half uur te wachten want een paar medepassagiers hadden zich nog niet gemeld dat bij de Colombianen, dat een overgroot gedeelte van de toeristen vormt, tot nog verdere frustratie leidde. Ik denk dat op tijd de ontbrekende groep aankwam want ik weet niet wat daarna gebeurd zou zijn. Wij varen weg, op naar Lizamar. Onderweg varen wij wat langzamer zodat wij wat munten in het water kunnen gooien naar jongeren die die dan op kunnen duiken. Ik weet niet wat ik hiervan moet denken. Ik geef ze liever zo wat munten maar goed. Op naar Lizamar waar wij de keus krijgen op dit nietszeggende stukje te blijven, naar het aquarium mee te gaan of te gaan snorkelen wat dan weer 20,000COP extra kost. Ik ben redelijk zeeziek maar 1 ding is zeker. Ik blijf voor geen goud hier en wij muntenduikersbesluiten te gaan snorklen want in het aquarium heb ik ook niet veel vertrouwen. Wij laten de mensen van boord die hier “willen” blijven en varen 10 minuten later de aanlegplaats voor het aquarium binnen. Als wij ook die mensen hebben geloosd varen wij nog weer 5 minuten door waar wij een snorkel krijgen en over boord worden geduwd. Ik kan nog net vragen hoe diep het is. Niet dus want ik kan niet met gestrekte benen springen. Koraal raak ik net niet aan maar kan me niet voorstellen dat niemand dat gedaan heeft. Wij dachten dat wij een beetje zelf rond konden zwemmen maar als wij dat tot uitvoer willen brengen worden wij door de niet al te aardige gids terug geroepen. Hij zwemt met een kolone reddingsbanden achter zich aan waar iedereen die niet kan zwemmen zich aan vast kan houden en daar moeten wij achteraan zwemmen. Ik begrijp dat dat het veiligste is aangezien hier meerdere boten liggen die met willekeur hun eigen baan kiezen maar dit is niet precies wat ik me van het snorkel avontuur voorgesteld had. Ondanks de nukkige gids en het verplichtte meezwemmen is de onderwaterwereld fantastisch mooi. Ik zie zelfs een rog! Geweldig! Probeer ik onder water ook aan Martin duidelijk te maken maar die zit net achter een schol mmm vissen aan. Na 40 min zwemmen wij bijna letterlijk tegen de boot aan. Hup erin en op naar het aquarium waar wij onze andere passagiers weer op gingen halen. Kennelijk waren wij er iets te vroeg (oh, wij zouden toch een uur snorkelen) want niemand stond nog op de kade. Heb de kans genomen om even naar het toilet te gaan en even mijn handen te wassen. De gids kwam niet veel later met een dwingend gebaar dat wij moesten betalen. Vervelende man. Wij varen terug naar Lizamar waar wij onze lunch krijgen. De tafels zijn allemaal bezet en wij staan zeker 40 minuten in de rij om wat te eten te krijgen dat overigens prima te eten was. De Colombiaanse familie die zich bekocht voelde, drukte alleen zo’n zware stempel op ons verblijf hier dat ik nauwelijks geloof dat iemand van het eten genoten heeft. Een uur later, door de mega vertraging bij het eten, vertrekken wij naar Playa Blanca. Dit moet een idyllisch wit strand zijn met dito verblijf maar na het voorgaande was denk ik niemand meer in staat ervan te genieten mede omdat er niks Blanca’s aan de playa was (bezaaid met vuilnis). Op de boot werden wij gesommeerd niet later dan 16:30 bij de boot te verschijnen voor de terugkeer. Iedereen stond echter al om 16:00 voor de boot te dringen voor vertrek. Wij waren nogal verrast. De gids wilde duidelijk nog een fooi verdienen en heeft iedereen die in Boca Grande verbleef zo ongeveer voor de deur van hun hotel afgezet met het gevolg dat wij rond 18:00 terug waren. Wij waren teleurgesteld over de dag. Zijn naar de super gelopen, hebben dikke borrels gekocht en wat dingen voor de reis morgen en hebben heerlijk op ons balkon zitten borrelen. Om een uur of 9 zijn we wat eten gaan zoeken dat overigens heerlijk was alleen jammer dat ik eerst at en toen ik klaar was pas het gerecht van Martin kwam. Ze hebben zich 100x verontschuldigd. Het was wel ok.

Laatste avond Cartagena, was dit het? Voelt weird. Heb het gevoel dat ik er nog niet alles uit gehaald heb. Ja, het is wel het einde.....voor deze keer. Seguro!!!

16 September

Wij hebben gisteren via de receptie een transfer met Marsol geregeld naar Santa Marta. Die paar pesos extra voor ophalen en voor de deur van bestemming afgezet te worden, vielen in het niet met een taxi naar de busterminal in Cartagena en dan weer in Santa Marta naar het hotel. Enige nadeel dat je een uur van te voren klaar moet staan. Om 10:00 zou onze transfer plaatsvinden dus als wij om 9:00 klaarzitten duurt het gelukkig niet lang voordat wij als eersten worden opgehaald. Om 10:00, na een rondrit door Boca Grande, vertrekken wij daadwerkelijk van Cartagena. Mixed feelings!! Hopefully...till we meet again. Shit! Verder!

Feiten:
  • Plaats: Cartagena de Indias
  • Route: Medellín - Cartagena
  • Hotel: Tres Banderas
  • URL: http://www.hotel3banderas.com/
  • Do’s:
      • uiteraard deze prachtige koloniale stad bezoeken
      • hoge beschermingsfactor gebruiken
  • Don’ts:
      • Islas Rosario Cruise boeken
      • hotel zonder zwembad boeken

Santa Fé de Antioquia

Santa Marta