Dunedin

23/12

Ze hebben slecht weer voor vandaag voorspeld in de fjorden dus als wij zien dat het mega bewolkt is als wij wakker worden besluiten wij dan ook niet langer te blijven en onze weg naar zonnigere oorden te vervolgen.

Aangezien bij de I-site bljkt dat de Southern Scenic Route 7 uur duurt en wij gisteren al zo’n ongelooflijk eind hebben gereden en toch in Dunedin uit willen komen (omdat daar het mooie weer blijkt te zijn) besluiten wij de higway te nemen tot Waihola en vanaf daar de scenic route te nemen.

De rit voor Waihola is niet interessant behalve dan dat wij behoorlijk eenzame dorpjes tegen komen en dan als wij denken in een nietszeggend dorp te komen opeens in een behoorlijke stad te zijn gearriveerd.

In Balclutha (in waar? Ja Balclutha!), gaan wij even een i-site binnen. Even een beetje orienteren wat er zometeen allemaal in Dunedin te doen is en misschien hebben zij nog wel tips. De medewerkster is mega behulpzaam en bijna hebben wij Martin z’n Fishing Trip te pakken maar helaas zijn ze voor morgen allemaal volgeboekt en met kerst doen ze niks. Jammer want eindelijk was de trip hier tegen een redelijk normaal tarief geprijsd.

Southern Scenic Route voorbij WaiholaWij rijden door en eten in Waihola het meest afthanse Chicken Panini ever en vervolgen daarna onze route via the southern scenic route naar Dunedin. Nou Scenic is die zeker!! Wij rijden langs verlaten stranden en verlaten stranden en verlaten stranden. Heerlijk. Waarom is hier niemand? Voor het eerst tijdens onze vakantie in NZ hebben wij het gewoon warm. Had niet gedacht dat ik dat…oh sorry…voor een tweede keer zou zeggen deze vakantie. Heerlijk!!!!

Als wij in Dunedin aankomen, hebben we weer eigenlijk een te lange dag achter het stuur gehad en wij zijn an ook blij dat wij niet de complete scenic route hebben gedaan. Dan waren wij nog langer oderweg geweest. Omdat wij de drukte van de stad, Dunedin is echt een stad, niet meer gewend zijn na alle kleine rustige dorpjes besluiten wij bij de Pick ’n Save wat boodschappen te halen en Otago Peninsula in te rijden. De route naar Portobello, waar volgens de Accomodation Guide een paar accomodaties zijn is langer als verwacht en wij zijn dan ook blij dat wij er een overnachtingsplaatsje vinden. Wij lopen even naar de buurt super want wij zijn wat vergeten te kopen en besluiten er tegenover heerlijk in het Biergarten te gaan zitten. Dit hebben wij wel even verdiend.

Als wij lekker gegeten hebben en ik gelezen heb dat er yellow-eyed pinguins ’s avonds het strand opkomen, besluiten wij nog even naar de Royal Albatross centre te rijden want hier blijken ze aan shore te komen. Helaas blijkt als wij er eenmaal zijn dat de pinguïns pas tegen 10 uur komen. Aangezien het dan aarde donker is, is de kans dat wij ze zien minimaal en besluiten ook maar weer terug te rijden.

Eenmaal terug in het appartement kijken wij nog een beetje naar de tv, Forrest Gump, en gaan dan slapen.

24/12/09Sandfly Bay

Toen wij vanochtend wakker werden, regende het en besloten wij dus ook meteen niet nog een avond te blijven. A het ontbijt hebben wij de spullen gepakt en zijn wij op weg gegaan. Een beetje zonder doel want hier zou het betere weer zijn. Wel wilden we, voordat wij de Peninsula af zouden rijden, nog een paar zeeleeuwen zien en dus reden wij eerst naar Allans Bay want daar zou volgens de eigenaresse van het motel onze grootste kans zijn. Eenmaal daar aangekomen dachten wij dat wij geen geluk hadden maar opeens zagen wij op de rotsen een zeeleeuw een vin omhoog steken, zo van: hier ben ik. Even naar het slapende dier toegelopen maar deze veroerde (gelukkig) geen vin. Ze blijken best agressief te kunnen zijn en is waakzaamheid een absolute must. Eenmaal terug bij de auto kwam er net een schapenherder aan met z’n kudde schapen. Hier nog even naar staan kijken. Geweldig tafereel hoe de honden die schapen opjagen naar de juiste lokatie.

Omdat wij maar 1 zeeleeuw hadden gezien op Allans’ Bay zijn wij ook nog naar Sandfly Bay, dat overigens niet zo heet vanwege de sandflies maar vanwege flying sand, gereden. Bij de eerste lookout ben je zo maar als je naar het strand wilt lopen ben je even bezig maar is het absoluut de moeite waard. Wij zagen dan ook de eerste zeeleeuw al heel snel na een paar meter lopen. Kennelijk had hij ons ook gezien want hij kwam meteen op ons afgerend. Wisten niet zo goed wat wij moesten doen maar in ieder geval was zijn richting oplopen geen goed plan. Elke stap die wij terug zette kwam hij dichter bij en dan plofte hij na een paar meter neer. Als wij dan ook stopten bleef hij nog even liggen en dan ging hij weer. Wij dus ook maar verder terug. Toen eenmaal bleek dat hij het niet op ons gemunt had, een vader met een klein kind liep er gewoon aan voorbij (snapten wij niks van), maar gewoon een plekje in het zand aan het zoeken was, voelden wij ons toch een stuk beter en durfden wij hem ook te passeren.

Een stuk verderop op het strand lag nummer 2 die eerst totaal niet geïnteresseerd leek te zijn maar je kennelijk toch in de gaten hield want bij elke stap die jij dichterbij zette (en zo dichtbij kwamen wij echt niet, niet zo’n zin in een zeeleeuwen beet als souvenier) ging toch weer even het koppie omhoog. Uiteindelijk vond hij het denk ik genoeg en besloot hij zijn rust in het water te zoeken. Vanuit hier zijn wij naar de parkeerplek terug gelopen. De heuvel die je op de weg naar het strand afloopt moet je op je terugweg op. Behoorlijke klim want het zand is zo fijn dat je bij elke stap omhoog zeker een halve weer Tunnel Beachnaar beneden zakt. Erg grappig dus en totaal niet vermoeiend.....

Eenmaal bij de parkeerplaats zijn wij via de hoge weg over de Peninsula langs het enige kasteel in NZ, Larnach Castle, naar Tunnel Beach gereden. Hier zijn wij gister via de Scenic route ook langsgekomen maar zijn er kennelijk gewoon aan voorbij gereden. Wilde toch graag even kijken en omdat wij toch geen planning hadden, konden wij dat nu mooi doen. Tunnel Beach is absoluut de moeite waard. Via een pad door een weiland waar weer vele schapen lopen, loop je in +/- een half uur downhill naar Tunnel Beach. Hier heb je een geweldig uitzicht op de lime stone kust en kun je via een tunnel naar het strand. Die tunnel hebben wij overgeslagen maar op de grootste rock formatie hebben wij even de tijd genomen. De weg terug is behoorlijk zwaar en doe je dan ook duidelijk langer over dande heenweg maar zoals ik al zei het is absoluut de moeite waard.

Vanuit hier rijden wij door Dunedin naar de steilste straat van de wereld volgens hetBaldwin Street - Steepest Street Guiness Book of Records, Baldwin Street. Uiteraard lopen wij die even omhoog om ook recht te hebben op het certificaat dat je bij het postkantoor om de hoek kunt halen voor 2 dollar. Ach, het slaat nergens op maar wel een leuk souvenir. Als wij ook dit gedaan hebben, rijden wij even langs de New World voor een paar boodschappen. Geen idee hoe het met de eetgelegenheden gesteld is op kerstavond.

Vanuit hier willen wij naar de lookout op Mount Cargill gaan want ik wil deze orgelpijpen, na die van Namibie gezien te hebben, ook wel zien. Wij rijden een bijna onmogelijke route omhoog nar Mount Cargill en als wij de zoveelste gravelroad op moeten denk ik laat maar zitten maar Martin is on a quest en rijdt door. Als wij boven aankomen, zien wij alleen een telefoon toren en denken dat wij totaal de verkeerde kant opgereden zijn totdat wij een volkswagen station zien van Johnny’s Experience die wij eerder op Baldwin Street ook al gezien hadden waar een oude knakker in witte gummielaarzen 4 Engelse meiden mee aan het rondrijden is. Omdat ik toch twijfel of ik op de goede plek ben voor de organ pipes vraag ik het Johnny en als ik eerst een narrig; heb je niet goed op je kaart gekeken krijg, laat hij ze me persoonlijk zien. Het is hierboven koud en als ik de orgelpijpen (lang niet zo mooi als in Namibie) zie, rijden wij snel weer dezelfde ellendig gravel road naar beneden.

Wij rijden in de richting van Waitata want wij hopen daar een verblijfplaats te kunnen vinden maar als blijkt dat het vanaf hier dun bezaaid is met accommodaties besluiten wij toch maar terug te rijden naar Dunedin voordat wij te ver weg rijden en dan alsnog terug moeten rijden. Geen idee ook hoe het met openingstijden zit op kerstavond van de accomodaties die wij dan misschien wel tegenkomen. Binnen no-time vinden wij in Dunedin een lekker plekje met een lekker balkon waar wij nu heerlijk met een borrel aan het bijkomen zijn van deze dag en waar wij zo aan ons eigen gemaakte kerstmaal beginnen.

25-12

Op kerstochtend worden wij redelijk vroeg wakker en besluiten ook maar meteen op te staan en richting Christchurch verder te gaan. De meningen over hoe daar te komen zijn verdeeld; ik wil het liefst langs lake Tekapo, maar begrijp dat met de enorme afstanden die wij de laatste dagen al hebben afgelegd en de slechte weersvoorspelling voor die regio Martin kiest om via Timaru naar Christchurch te vertrekken. Hoe ver wij komen hangt af wat wij onderweg kunnen doen op zo’n eerste kerstdag.

Eenmaal op straat blijkt eerste kerstdag echt een rustdag voor iedereen te zijn. Er is echt niemand op straat en er rijdt geen een auto. Het lijkt een beetje op een enge film hoe wij hier zo in ons eentje door de stad heen rijden. Veel veranderd daaraan gedurende de route niet. De enige die wij zien rond rijden zijn, hoe kan het ook anders, andere toeristen.

Feiten:
  • Plaats: Portobello
  • Route: Te Anau – Lumsden – Gore – Balcluta – Waihola (Southern Scenic Route) – Dunedin – Potobello
  • Hotel: Portobello Motel
  • URL: http://www.portobellomotels.com/
  • Do’s:
      • Southern Scenic Route
      • Naar de zeeleeuwen kijken
  • Don’ts:
      • Pinguins komen pas aan land als ze niet zichtbaar zijn.
      • Geef de zeeleeuwn hun ruimte
  • Plaats: Dunedin
  • Route: Portobello – Allans Bay – Sandfly Bay – Tunnels Beach – Baldwin Street – Mount Cargill Lookout – Waitata – Dunedin
  • Hotel: 755 Regal Court Motel
  • URL: http://www.755regalcourtmotel.co.nz/
  • Do’s:
      • Tunnel Beach
      • Baldwin Street voor de grap
  • Don’ts:
      • Mount Cargill op een mistige dag

Queenstown

Christchurch