Ivalo

Woensdag 19 Maart

Vandaag begint het avontuur waarvoor we min of meer naar Lapland gekomen zijn; de 3 daagse husky tocht. Wij staan op tijd op. Om 7:45 hebben wij ontbijt waardoor de ontbijtzaal redelijk rustig is. Om 8:15 vertrekken wij richting guesthouse BenHusky waar we ongeveer een uur later aankomen. Wij worden meteen meegenomen naar de verkleedruimte waar we opnieuw schoenen en een thermopak aangemeten krijgen en zich het hele verkleed proces opnieuw voordoet. Dik ingepakt lopen wij richting huskies waarvan een merendeel al in harnas is gehesen en voor de slee staat. Wij krijgen een spoed cursus zelf hondjes in hun harnas helpen en krijgen daarna nog een spoedcursus: Musher! Kan niet wachten om te vertrekken! De honden laten zich ook horen...die hebben er ook duidelijk zin in. Na deze korte cursus zoeken wij een slee uit, maken onze spullen vast en dan off we go! Het begint meteen spannend want de honden vertrekken met een sprint en de eerste 50km beginnen met een scherpe bocht naar rechts. Tricky. Dat gaat bij iedereen nog goed maar eenmaal in het bos hebben het toch een paar mensen moeilijk met hun evenwicht bewaren op de slee en zijn er volgens mij 4 in het eerste kwartier afgevallen. Eenmaal op het bevoren ijs wordt het een stuk rustiger en kan iedereen een beetje op adem komen en genieten van het mooie weer, de omgeving en de dappere hondjes. Ook worden de eerste wedstrijdjes, door de honden zelf geinitieerd, uitgestreden. Mijn honden hebben er duidelijk zin in want ze rennen iedereen voorbij en laten vervolgens niemand meer voorbij. Als wij voor de lunch links af het bos in moeten hebben ze daar ook duidelijk weinig zin in. Met volle gewicht sta ik op de rem maar dat haalt op het ijs weinig uit. Ze blijven trekken en ook de afslag van de andere hinden richting het bos deert ze niks. Uiteindelijk moet de echt musher erbij komen om ze toch maar links af te dwingen. Grappig moment en wat een kracht zit er in 5 honden als ze je gewoon nog steeds vooruit trekken terwijl je met je volle gewicht op de rem staat. De gidsen maken een vuur en maken daar zalmsoep op. De creme die erin moet is bevroren maar na een tijdje naast het vuur kan die er ook gewoon bij. Als we de soep op hebben is de tijd aangebroken om toch maar ergens in het bos in dit astronauten pak te gaan plassen. Het is 5 keer kijken of er niet nog een capuchon, bretel of mouw op de sneeuw ligt maar uiteindelijk gaat het dan toch best. De honden vinden het nu ook wel weer tijd om door te gaan want ze laten duidelijk merken dat ze verder willen. De gids geeft aan dat het eerste stuk even tricky zal zijn en dat is de understatement van de dag. Over de wortels van een enorme boom hangt de slee helemaal schuin. Ik zie de moeite die anderen ermee hebben en spring op dat stuk maar even van de slee af en spring er daarna weer op. Wonderwel slaagt mijn actie maar anderen hebben er duidelijk meer moeite mee. We hebben voor de lunch 33km afgelegd en moeten er nu nog 17. Het blijft geweldig en de uitzichten met de ondergaande zon worden er niet minder op. Eenmaal bij onze cabin voor de twee komende nachten wordt ons eerst uitgelegd
Wow!
hoe wij de honden ontdoen van hun harnasjes, waar we ze moeten vast maken, hoe we de slee moeten neerleggen enz. Als dacht dat het daarmee gedaan was dan heb je het mis. 2 van ons gaan brokken hakken van het bevroren blok eten van de honden, er moet water uit het bevroren meer gehaald worden en ons eigen voedsel moet opgeruimd worden. Zo zijn wij allemaal nog ruim een uur bezig voordat wij zelf een glaasje water kunnen nemen. Als die op is is het water opgewarmd voor het eten van de honden en gaan wij ze voeren. De gids geeft de door middel van heet water ontdooide prak van varkensvlees, bloed en botten aan de honden, ik gooi er een emmertje brokken op en een derde gooit er nog een flinke bak water bij. Er zijn maar zoveel bakken dus als de eerste de bak op heeft moet deze voor de zoveelste gezet worden. E zou denken dat dat lang duurt. Niets is minder waar. Die bak met voer is binnen no time op dus wij kunnen alle honden aan een stuk door eten geven. Als toetje krijgen ze nog een brok bevroren varkensrommel. Zij vinden het lekker. Tijd voor het “toilet”. Oh my god!! Ik wil nooit meer naar het toilet. Ik spaar iedereen de details maar de bak was vol...is dat voldoende? Bah! Daarna toch maar even dat dikke marsmannen pak uit, de slaapplek inspecteren en de handen wassen voordat wij aan tafel kunnen. In de tijd dat wij met de hinden bezig waren heeft de tweede gids het eten voor ons al voorbereid. Erg fijn. Na het eten zien wij nog een schim van het Noorderlicht en gaan dan naar bed want dit valt in het niet met wat we gisteren hebben gezien. In bed komen is wat onhandig maar als de slaapzak eenmaal ligt met de binnenzak die wij zelf hebben meegenomen dan slaap ik toch even totdat...oh nee...om 3 uur naar het toilet moet. Verstand op nul en gaan maar! Bah!My fab 5! Ingo, Pat, Bruno, Giro, Jarvi

Donderdag 20 Maart

Wij zijn op tijd wakker maar blijven nog even liggen als wij horen dat onze reisgenoot het vuurtje nog weer even aangestoken heeft. An toch maar naar buiten en in het sauna slash afwashok boven een bak met water wassen. Je wordt er in ieder geval lekker snel wakker van. Daarna is het in alle rust ontbijten, proberen naar het toilet te gaan, laat maar, en dan de honden weer in hun harnasje helpen. Ik zie dat een van mijn honden een wond in zijn linker vlank heeft. De gids beslist hem hier te laten en mijn span krijgt versterking uit het span van de gids. Geen proviand vandaag dus die kunnen met 1 minder. Als wij allemaal klaar staan en de honden trappelen om te vretrekken... weeehaaaa, off we go. Wij hebben vandaag een route van zo’n 30km op het programma. Stuk korter dan gisteren maar vast niet minder indrukwekkend. Mijn honden hebben er weer zin in en wij gaan door zo goed als onbedorven terrein. Je ziet in ieder geval niemand. Als wij na een schitterend stuk open meer door het bos gegaan zijn zie ik vanuit mijn linker ooghoek iets door het bos heen gaan. Ik dacht eerst dat is een ander groep maar dan zien wij een stuk of 5 rendieren in volle galop over het meer heen razen. GEWELDIG! Wij zijn er allemaal even stil van. Niet veel later stoppen wij de slee voor het kampvuur en de lunch van vanmiddag. Heerlijk plekje in het zonnetje waar we een eigen worst mogen braden op het vuur. Ze smaken top. Na nog een keer gehannes met het pak achter een boom beslis ik op dat moment dat ik niet meer naar het toilet ga. Open natuur heeft wel wat. Mijn reisgenotes zijn het daar meteen mee eens. Als de honden ongeduldig worden, zorgen wij er ook voor dat wij weer verder kunnen. Wij hebben helaas dezelfde route terug maar blijft mooi. Rond 14:30 zijn we terug bij de hut. Hetzelfde ritueel van honden ontdoen van hun harnas ed herhaalt zich. Ook wordt er weer water gehaald en worden er weer brokken gehakt voor de honden.Dog view, Giro & Max Het zonnetje schijnt nog heerlijk dus na alle “verplichtingen” gaan wij nog even op het meer zitten in het zonnetje. Dat houden wij vol totdat duty calls. Wij gaan de honden voeren. Als ook dat weer volbracht is gaat het pak uit en ga ik even bij het vuur zitten met het gastenboek dat er ligt terwijl anderen de sauna in gaan. Ik had er niet zo veel zin in maar als ik in het gastenboek lees dat dit toch wel erg de moeite waard is en ook een van de gidsen dit zegt bedenk ik me met twee anderen en gaan wij nadat de eerste zijn geweest toch ook maar even. Sauna, opgewarmd door hout, is lekker, het afkoelen in de sneeuw beter. Voordeel van de sauna is dat je wat warm water uit de ton over jezelf heen kunt gooien en je toch enigzins een douche hebt gehad plus dat ik daarna geen koude tenen meer gehad heb.

Daarna krijgen wij een heerlijk stuk zalm en lezen wij elkaar bedtime stories voor uit het grote gastenboek. De gidsen hebben er ook wel lol in en vertellen een paar anekdotes bij de verhalen die wij wat apart vinden. Slaap lekker!

Vrijdag 21 Maart

Aan de begin van de week voorspelde ze al een veel minder dag qua weer voor vandaag. Helaas was de voorspelling juist. Het is bewolkt en er waait een straffe wind. We doen na het ontbijt allemaal een laag extra kleding aan dat er dan wel weer voor zorgt dat je staat te puffen bij het gereed maken van de honden en de bagage verzamelen maar ja we weten ondertussen dat het hier tussen de bomen redelijk beschut is dus wij zullen er zeker geen spijt van gaan krijgen als wij eenmaal op open meer zijn. Ik vind dit ook wel weer z’n charme hebben. Een beetje afzien mag best...:) Mijn honden hebben er dudielijk weer zin in want ze laten wederom geen slee voorbij gaan. Na een uur stoppen wij even op een open plek. Ik hoop niet dat dit geen lange stop zal zijn want de wind giert hier van alle kanten en echt aangenaam is het niet. Gelukkig is het maar een korte stop en gaan we na zo’n 15 min weer verder.Een uur later stoppen wij weer in het bos waar we de wind nauwelijks voelen. Hier wordt ook weer het vuur gemaakt voor de rendiersoep die vandaag op het menu staat. Vind het toch maar stoer wat die jongens altijd weer voor ons zo makkelijk in elkaar zetten. Als de soep is en wij redelijk doorgerookt zijn van het heen en weer waaiende vuur, wij voor de laatste keer de natuur hebben opgezocht voor een omkleedsessie, gaan we verder voor het laatste stuk. Mijn hond met de wond die bij een van de gidsen vandaag meeloopt, heeft het goed gedaan maar begint nu toch een beetje te hinken. Zij zetten hem op de slee. Ziet er apart uit en hij vindt het helemaal niks. Veel te onrustig om mee te glijden. Uiteindelijk is het makkelijker om hem mee te laten lopen. Het laatste stuk gaan we door het bos. Ik dacht dat het hetzelfde gedeelte zou zijn dat op de heenreis voor behoorlijk wat valpartijen zorgde. Voor een groot gedeelte is dat ook zo maar aan het eind is het iets anders. Ik vind het bos misschien wel mooier dan de open vlaktes alhoewel je je op de open vlaktes weer zo vrij voelt. Wat zeg ik nou eigenlijk? In ieder geval gaat het in het bos behoorlijk op en neer en is het af en toe echt van de slee afspringen om de slee mee te helpen duwen. De honden blijven maar gaan. En dan…zien wij het honden pension. Bah, zijn we er al?? Wij helpen de honden weer uit hun harnas en we zetten ze in hun hok. Sommige willen er echt niet in. Anderen worden bijna opgevreten door hun metgezel. Kennelijk is dat normaal als er 1 op safari is mee geweest en de ander niet. En dan komt het onvermijdelijke. Net als wat er in de reisomschrijving beschreven staat: Afscheid nemen doet pijn. Ik loop nog even langs mijn 5 kanjers: Pat, Ingo, Max, Bruno en Giro en ga dan naar de verkleedruimte waar wij de pakken netjes terug hangen en alle extra sokken en handschoenen terug geven. De transfer staat al op ons te wachten die ons in 20 min naar Saariselkä brengt.

Feiten:

Inari

Saariselkä