Ngapali

Eenmaal uit het vliegtuig is het warm! Na de administratieve rompslomp worden we meteen naar de schitterende bus geloodst van ons resort. Hoeven ons niet te bekommeren over onze tas. Dat wordt voor ons geregeld. We rijden in ruim 20 minuten langs schitterende resorts en als wij bij onze aankomen twijfelen wij even. Zijn we hier wel goed? Er is een flinke bouwplaats voor ons hotel maar die twijfel is snel weg als wij eenmaal binnen zijn. Wow!! Heerlijk!!! Worden verwelkomd met een heerlijk briesje in een heerlijke stoel met een nog fijner uitzicht en een heerlijk sapje. Lekker! Als wij onze kamer hebben opgezocht en onze tas hebben gekregen verkleden wij ons snel uit onze Birmese ďwinterkledingĒ in iets luchtigers. Ik krijg voor het eerst in Myanmar onwijze trek en wij gaan dan ook iets eten in Vissershet restaurant van het hotel. Helaas valt dat wederom totaal verkeerd waarna ik toch maar meteen met de imodium begin. Wij praten nog wat met Nl-ers die net zijn aangekomen en in NL om de hoek van mijn werk wonen. Zij laten weten dat zij zich net zo voelden toen zij hier vorig jaar aankwamen. Toch zijn ze dit jaar alleen voor dit gedeelte nog een keer terug gekomen omdat ze het zo heerlijk vonden hier. Ik hoor ze terwijl ik weer naar het toilet ren en hopelijk begrijp ik ze later.

Als ik weer een middag in de buurt van het toilet heb verbracht zegt Martin dat dit niet zo verder kan en dat wij de rest van onze reis moeten annuleren en hier moeten blijven. Daar heb ik grote moeite mee maar begrijp wel wat hij zegt. Ik houd al ruim 5 dagen niets binnen en ben ondertussen een wandelend lijk. Na ernstige twijfel stuur ik, terwijl Martin op zoektocht uitgaat naar wat te drinken en 2 uur later terug komt, toch naar het reisbureau in NL een verzoek van annulering van de rest van de reis. Zij antwoorden gelukkig snel met het verzoek dit in Myanmar te regelen. Ook zij handelen gelukkig heel snel. Wij kunnen hier blijven! De nieuwe tickets zijn op dag van vertrek op het vliegveld op te halen en wij worden in Yangon opgehaald en moeten daar nog 80 USD betalen. Ondanks het feit dat ik het zwaar K**** vind is het ook een opluchting. ís Avonds eten wij nog een keer in het restaurant van het hotel waar ik een groentesoep bestel met wat rijst die ik overigens nauwelijks weg krijg. Niet omdat het niet smaakt. Ik trek het gewoon niet. Helaas blijft ook dit niet binnen. Ga door met de imodium. Als het morgen nog niet voorbij is dan is het misschien tijd voor een dokter???

2 November

De nacht was weer belabberd maar de dokter laat ik toch nog even voor wat het is. Ik ontbijt met was droog brood en een heerlijk uitzicht en een heerlijk briesje. Daarna pakken wij de strandspullen uit de kamer en planten wij ons op een heerlijk bedje aan het strand. Ik wil toch heel even een stukje lopen maar we komen niet veel verder dan het volgende resort waar we eerst nog weer met de ďmodderĒ Nl-Tuc tuc alleen mensenvervoer??ers staan te praten en dan ernaast op een massage bedje neerploffen. Ondertussen zijn een groep vissers een hele lading vis naar binnen aan het halen wat een leuk uitzicht is omdat iedereen probeert mee te helpen en daarbij eigenlijk alleen maar in de weg loopt. Uiteindelijk helpen wij de ronddartelende vissen verzamelen die de lokale bevolking meeneemt. De massage wordt zo een beetje verstoord maar dat vind ik totaal niet erg. Echt op mijn gemak lig ik niet. Na de massage luieren wij verder op een strandstoel totdat het tijd is om wat te lunchen. Wij nemen het eerste de beste tentje schuin tegenover ons hotel. Ik bestel een noedel soep en Martin neemt tonijn. We hebben de vriendelijkste bedienster die er is en de tonijn en noedel soep zijn heerlijk! ís Middags doen wij nog weinig en eten dan bij de buurman van het tentje van vanmiddag. Wij praten wat met de eigenaar en hij blijkt zijn eigen vissersboot te hebben. Wij vragen of het mogelijk is een keer mee te gaan vissen en hij zal de waterstanden bekijken en er bij ons op terug komen.

3 November

Betere nacht gehad. Naar de WC hoefde ik in ieder geval niet te rennen. Beter! Imodium doet zijn ding. Bij het ontbijt durf ik net iets meer te nemen en vooralsnog lijkt alles goed te gaan. Progressie dus. Na het ontbijt lopen wij een stukje over het strand en lopen tot aan het vissersdorp waar de kinderen op me af komen hollen als ik wat ballonen opblaas. Het hele gedeelte hier stinkt onwijs naar vis maar er hangt een gemoedelijke sfeer en iedereen is zo met zín eigen ding bezig. Op de terugweg drinken wij nog even wat bij het restaurantje dat net voor de kust ligt en waarvoor je, afhankelijk van eb of vloed, door het water heen moet lopen. Lekker plekje. Bij terugkomst kiezen wij weer een ander restaurantje aan de andere kant van de weg voor de lunch. Was deze keer iets minder maar nog steeds prima. Tussen de middag doen wij eigenlijk zo min mogelijk en bij zonsondergang genieten wij van het mooie uitzicht en proberen wij het zo goed mogelijk op de foto te krijgen. í s Avonds eten wij uiteraard in een van de kleine tentjes aan de overkant van de straat waarna we even bij de vissersboot checken wanneer we een keer mee kunnen gaan.

Schooloptocht4 November

Ik wil ook een keer naar de vis markt en pakken daarvoor de fiets. Als wij 10 minuten onderweg zijn zien wij dat er bij een school een hele processie van start lijkt te gaan. Wij wachten even maar gaan dan toch verder. De straat wordt naarmate je verder komt steeds slechter en je kunt amper nog fietsen. Als het steeds erger wordt en de geur er niet veel beter op wordt zie ik toevallig iemand die bij ons in het hotel werkt. Ik vraag haar waar de fishmarket is en ze wijst me een kant op waar ik liever niet doorheen fiets omdat er een zwerm aan vliegen rondvliegt. Martin zet toch kranig door dus ga ik er maar achter aan. Dit is redelijk verschrikkelijk en het strand waar we op uit komen is niet veel beter. Ik denk niet dat dit de fishmarket is en wij hebben redelijk snel genoeg gezien. Wij fietsen een stuk over het strand en nemen een andere exit terug naar het dorp. We besluiten de vismarkt te laten voor wat het is en fietsen terug naar het hotel. De geur van vis wordt ons beide te veel op onze nuchtere maag. Als wij langs de school fietsen staat de kolonne van kinderen klaar om met een mars te beginnen. Wij blijven kijken en fietsen ze weer voorbij als ze ons allemaal gepasseerd zijn. Schitterend om te zien. Bij terugkomst in het hotel gaan wij ontbijten. Daarna verbrengen wij de rest van de dag met een boekje lezen en naar krabbetjes kijken.

5 November

Wij gaan morgen vissen en hebben nog wat Kyat nodig. De koers in het hotel is niet goed en besluiten morgen dan maar even naar Thandwe te gaan. Kunnen wij dat ook meteen even zien en kunnen wij meteen geld wisselen. Als wij langs ons restaurantje,Fruitverkoopsters Minglabar, lopen komt de vriendelijke eigenaresse even een praatje met ons maken. Als we zeggen dat we even naar Thandwe willen zegt ze dat we elke willekeurige tuktuk aan kunnen houden. Als ze hoort dat we gaan om geld te wisselen dringt ze erop aan dat wij even naar haar vriendin toe gaan die een souvenir shop heeft. De koers is ook hier niet best (beter dan in het hotel) maar gun haar het verschil wel dus wij besluiten hier geld te wisselen maar alsnog even naar Thandwe te gaan. Zij houdt de eerste de beste Tuk Tuk voor ons aan waar drie jonge jongens voorop zitten. Wij zijn nog geen honderd meter verder als keihard de muziek aangaat. Eye of the Tiger, Guns & Roses en nog een paar nummers die wij in lange tijd niet hebben gehoord maar hier echt een andere dimensie krijgen. Onderweg stoppen wij om ladingen te wisselen, te tanken, geld aan monniken te geven en een andere tuk tuk te slepen die aan de kant van de weg met pech stond. Het is een enerverende rit maar je komt redelijk gebroken aan omdat je niet echt normaal kunt zitten. We lopen een beetje op de markt rond. Geven de laatste ballonnen, stempels en gummibaerchen weg. Helaas is het in Thandwe de laatste tijd onrustig waardoor de sfeer overdag nog ok is maar ís avonds heerst een avondklok en er loopt best wat beveiliging rond. Overal maar heen lopen wordt ontraden en dus als wij ruim een uur over de markt hebben gelopen, pakken wij een semibusje terug. Ook hier weer zijn de mensen allemaal zo ontzettend vriendelijk en nieuwsgierig dat een praatje snel is aangeknoopt en de terugreis ook zo snel voltooid is. Ook nu doen wij ís middag lekker niks behalve eten bij onze vriendin en dat doen wij ís avonds ook weer. Beloven haar dat de vis die we morgen vangen aan haar zullen geven. Zij biedt meteen aan wat voor ons te maken. Ik laat het van de vangst van morgen afhangen.

6 November

Om 6 uur moeten wij op het strand klaar staan om met de vissers mee te gaan. Bijna stipt om 6 uur staat de eigenaar van het restaurant op het strand en zien wij de vissersboot in de verte aankomen. Het eerste wat me opvalt als we aan boord gaan, is dat de boot best wel instabiel is en dat we redelijk rustig moeten blijven zitten. Terwijl Martin met de vislijn buiten de vissersboot bezig is ben ik de zonsopgang aan het waarnemen. Onze bootWe willen twee lijnen buiten de boot hangen maar bij de eerste bocht gaat het al mis. Tweede lijn mag niet meer naar buiten. Het is overigens moeilijk communiceren met de vissers maar dat terzijde. Na zoín 45 minuten gaan we fingerfishing... Martin heeft de eerste binnen no time gevangen. En het zijn nog mooie snappers ook! Ik vang niks en de twee vissers ook weinig. We gaan dus weer verder. Onderweg naar onze volgende vis plek krijgen wij wat koffie uit het meest ranzige kopje dat ik ooit gezien heb en geven ze ons een broodje in plastic waar ik niet echt trek van krijg en het eigenlijk meteen aan de vissers geef. Ik houd het op een banaantje die ze ook mee hebben. Moeten ondertussen een boot met pech helpen en daarna stoppen wij bij een plekje waar ik binnen no time twee zeebaarzen vang. Dit lijkt goed te gaan maar vind het opeens zielig. Ja, het is voedsel en gaat niet verloren maar ja het is toch een levend beest. Niet veel later komt een boot met IndiŽrs naast ons liggen. Zij zijn alles behalve beetje stil en wordt er dus ook niet veel meer gevangen. We proberen de schippers duidelijk te maken dat wij hier niet willen blijven. Zij denken dat wij willen zwemmen. Het duurt even maar uiteindelijk varen ze dan toch verder. Als we voor de zoveelste keer aan een rots vast zitten met onze vingervislijn hebben wij eigenlijk wel genoeg gehad en geven aan dat we terug kunnen. Binnen no time zijn wij terug bij ons hotel waar we opgewacht worden door onze landgenoten om onze vangst te bekijken. Wij lopen naar het restaurant van de booteigenaar en vragen of wij de snappers en de zeebaars die wij hebben gevangen mee mogen nemen. Dat is uiteraard geen probleem. Ik breng ze meteen naar onze vriendin ernaast en zij staat te kijken van onze vangst. Ik zeg dat wij vanavond terug komen voor vis. Martin wil zo graag een keer iets anders eten dan vis dus blijven vanmiddag bij het hotel eten. Valt tegen...ook voor Martin. In de middag doen wij lekker niks en ís avonds gaan we terug naar Minglabar. Wij vragen haar nog naar de naam van het restaurant want Martin is ondertussen overtuigd dat het niet Mingalabar is maar Minglabar. Zij legt uit dat het in de zin van een bar is. Zij heeft alle vissen voor ons klaar gemaakt. Ze is helemaal verrast als wij zeggen dat wij alleen de snappers willen en dat de zeebaarzen voor haar zijn. Wil ze eerst niet aannemen maar als wij haar duidelijk maken dat wij onmogelijk 6 vissen kunnen eten neemt ze ze aan. Enige tellen later staan onze heerlijke snappers op tafel en zegt ze dat zij aan het genieten zijn van de baarzen. Mooi! Als de rekening komt zie ik dat ze niks in rekening brengt voor het klaarmaken van de vis. Als ik haar daar 10 USD voor geef wil ze daar niks van hebben. Als ik zeg dat ze dan maar wat leuks voor haar baby moet kopen twijfelt ze even maar neemt het dan toch aan. Als ze hoort dat dit Sunsetonze laatste avond was is ze ontdaan en wil weten hoe laat we weggaan. Na het eten gaan wij nog even naar de buurman om af te rekenen en horen wij ook dat de rest van de vis naar onder de vissers uit het dorp zijn verdeeld. Daar ben ik blij mee als het maar kosteloos is gegaan. Dat beantwoord hij positief. Helemaal goed! Daarna genieten wij nog even van het uitzicht bij ons hotel. Gaan voor de laatste keer op krabben tocht en gaan dan voor de laatste keer slapen in dit paradijsje!

7 November

Er is wat warrigheid over wanneer we met de bus meegaan naar het vliegveld. Uiteindelijk besluit ik gewoon dat wij rustig ontbijten en als wij klaar zijn gewoon richting receptie gaan en meegaan met de bus die beschikbaar is. Dat blijkt helemaal goed te gaan. Ze komen nog wel even aanrennen met de kleren die ik expres in de kamer had achtergelaten maar daarna gaan we dan echt weg. Als we langs Minglabar rijden staat binnen no time de hele familie ons vol liefde uit te zwaaien. Ik krijg tranen in mijn ogen en zou willen dat ik meer had kunnen doen voor deze lieve familie. Echt een reden om terug te komen!

Op het vliegveld hebben ze de tickets liggen zoals aangegeven en wij hebben zeeŽn van tijd om in de geweldige VIP lounge te gaan zitten. Gewoon een zitje buiten in het gras. Uiteraard heeft ook deze vlucht ruim 2 uur vertraging (waar niet) en omdat het veel te warm wordt, gaan wij buiten zitten op een bagage trolley.  Als de vlucht er dan is dan zijn we ook zo weer vertrokken. De vlucht naar Yangon gaat ook weer over schitterende rijsterrassen en heel veel bomen!

 

Feiten:
  • Plaats: Ngapali
  • Route: Nyaung Shwe - Heho - Thandwe - Ngapali
  • Hotel: Sandoway Resort
  • URL: http://www.sandowayresort.com/
  • Doís:
      • Je vakantie hier afsluiten
      • Bij een van de vele restaurantjes aan de overkant van de straat eten
      • Naar het vissersdorp lopen
  • Doníts:
      • Al je maaltijden in je hotel nuttigen

Inle Lake

Yangon