Purmamarca

Her centrale plein in PurmamarcaPakken hierna de spullen, laden de auto vol, checken uit en zetten koers naar San Salvador de Jujuy. Er zijn twee wegen die naar deze plaats leiden. De snelweg die wij twee dagen geleden met de bus genomen hebben, of de Cornisa. Schitterende weg door de bergen met schitterende vergezichten, loslopende paarden en koeien en heel veel vlinders. Kan het iedereen aanraden om deze weg te nemen. Na +/- 4 uur rijden zijn wij in Purmamarca. Wij kiezen ervoor om hier te blijven slapen omdat wij zo morgenvroeg al de wandeling bij de Cerro de Siete Colores kunnen maken en dit al op weg ligt van de route die wij morgen willen rijden. Wij hebben nog niets geboekt maar vinden eigenlijk in no time een hotel waar wij willen blijven en waar wij de auto op de parkeerplaats van het hotel kunnen zetten. Wij gooien de bagage op de kamer en rijden naar Tilcara. Liefelijk dorp waar wij even lunchen en een beetje rondlopen.

Wij rijden terug richting Purmamarca en laten, heel dom (ja we waren een beetje dom), het tanken voor gezien omdat wij geen zin hebben om een half uur in de rij te stan) en verbazen ons over de plek waar wij vooral uitgenodigd worden Maimara te bezoeken: boven een begraafplaats. Toch rijden wij erin want wij hadden op de heenweg gezien dat hier een Bodega was. Wij rijden en rijden en dan blijkt dat wij de nu droge rivierbedding over moeten rijden. Mmm, misschien niet zo’n verstandig idee met ons Gol’tje en laten het dus voor gezien. Eenmaal in Purmamarca lopen wij het centrum in, kopen nog wat te drinken en willen vol goede moed aan de wandeling naar een top waarvandaan je een mooi uitzicht zou hebben over de Cerro de Siete Colores beginnen als wij van een vrouwtje horen dat dat nu geen goed moment is omdat de berg nu in de schaduw ligt. Gelukkig horen wij het nu en niet pas als wij boven zijn. Lopen richting hotel en dan zien wij dat eigenlijk vlak naast ons hotel ook een bergje ligt dat je kunt beklimmen om een goed uitzicht te hebben. Dit is niet hoog dus dat doen wij toch maar even. Hier blijkt inderdaad dat de kleuren nu minder vel zijn omdat inderdaad de berg in de schaduw ligt. Wij lopen terug naar het hotel en gaan in de laatste zonnestralen lekker een boekje lezen. Als het te fris wordt maken wij ons klaar om te gaan eten wat wij bij de Posta doen. Wij eten iets lokaals wat niet echt super lekker is maar de buikjes zijn weer gevuld en kunnen lekker gaan slapen.Cerro de Siete Colores

16 September

Als wij wakker worden begint de zon net op te komen dus wij douchen snel en gaan meteen naar de Mirador dichtbij ons hotel. Er is niemand en dat geeft het toch allemaal net weer iets meers bijzonders. Als wij de nodige foto’s hebben gemaakt willen wij eigenlijk de wandeling om de berg maken maar de 2 uur die daarvoor staat hebben wij eigenlijk niet want wij willen vandaag eigenlijk weer veel te veel. Laten de wandeling zitten en gaan terug naar het hotel voor een ontbijtje. Het stelt niet zo veel voor maar hier komen wij een deel van de dag wel mee door. Wij pakken onze spullen en rijden weer een gedeelte van de Paso de Jama op weg naar de Salinas Grandes. Hier zijn wij met de bus langs geweest maar willen er eigenlijk wel even stoppen. Wij rijden de berg op en op 4170m kopen wij een souvenir. Wij rijden de andere kant de berg weer af en zijn dan in no time bij de Salinas Grandes die je tot mijn verbazing ook op mag rijden. Na allerlei soorten foto’s gemaakt te hebben moeten wij onszelf echt dwingen om verder te rijden want anders wordt het allemaal wel erg laat. Wij rijden een stukje terug waar wij de Ruta 40 nemen richting San Antonio de los Cobres waar de hoogste treinbrug van de wereld te zien is. Wij weten dat het een ongeasfalteerde weg moet zijn maar wij hadden dit toch niet verwacht en bij overmaat van ramp begint na een km of 10 een heel groot rood lampje te Salar de Atacamabranden op ons dashboard. Motor oververhit! Gelukkig hebben wij rijkelijk veel water aan boord maar er gaan zonder problemen meteen 3 liter water in het koelvloeistof-reservoir. Lichte paniek, bij mij althans. Gelukkig wordt deze weg door nog een paar toeristen genomen en stoppen een paar Porteños om te vragen of ze ons kunnen helpen. Zij kunnen ook niet veel doen dus ik vraag of wij een stukje achter hun aan mogen rijden voor het geval dat. Daar hebben ze geen probleem mee maar na 10 minuten zien wij het lampje weer. Wij stoppen en zij ook. Wij hebben geen mobiel bereik en hopende op een betere ontvangst op hun telefoon vraag ik of ze dat willen bekijken. Zij hebben ook geen mobiel bereik. Zij gaan verderop even kijken of ze water kunnen halen. Ik heb daar een hard hoofd in maar zeg wel dat wij na een half uur een kant op gaan proberen te rijden. Ik houd nog een paar Franse toeristen aan die mij nog een fles water kunnen afstaan waarvan wij nog wat in het koelvloeistof reservoir gooien en dan na 40 minuten proberen wij op goed geluk onze weg weer te vervolgen. Wij hebben nog 80 km te gaan naar San Antonio de los Cobres over deze weg maar terug moeten wij de berg weer over. Lijkt ons ook niet zo’n goed idee. Doorgaan dan maar. Wonderwel komen wij in SA dl C aan waar wij volgens de kaart ook moeten kunnen tanken. San Antonio is een spook dorp. Er is niets of niemand en degene die er wel is wil zo min mogelijk van je. Als wij eindelijk het benzinestation hebben gevondSpelluhen wordt ons medegedeeld dat er morgen misschien pas wel weer Nafta komt. Morgen? Misschien? En nu? Ik laat Martin staan en ga kijken waar ik water kan kopen. Niks is open en het spookt echt. Als ik een hostel in loop om te vragen waar ik water kan kopen wijst ze mij de weg en laat mij weten als het dicht is ik gewoon maar moest kloppen. Een norse man doet open die een vermogen vraagt voor een fles water maar ik wil het hebben en als ik vraag of hij ook benzine verkoopt zegt hij ja. Ik laat Martin komen en als wij eenmaal met de auto voor de deur staan, heeft hij alleen diesel. Shit! Martin heeft intussen berekend dat wij Salta misschien net wel of net niet gaan halen met de benzine die wij hebben. Wij moeten de Polvorilla, de brug van de Tren a las Las Nubes op 4200m hoogte laten schieten want dat is nog eens 25 km hiervandaan en heen en terug gaan wij dat niet halen. Wij rijden richting Ruta 51 als na 10 km blijkt dat wij de verkeerde kant oprijden. Shit shit shit! Het eerst volgende halve uur hebben wij niets meer gezegd! Ik heb alleen maar oog voor 3 zaken: motortemperatuur, benzinepeil en alle km bordjes die aangeven hoe ver we nog moeten. Bij km paal 100 denken wij echt even dat wij het gaan halen en er komt een verlichting. Wij beginnen weer te praten totdat bij km 80 benzinepeil opeens gigantisch zakt. Gaan wij dit echt halen? Wij hebben het geluk dat wij voornamelijk downhill rijden, dat er geen haarspeldbochten zijn en dat wij daardoor de auto in z’n vrij de berg kunnen laten afscheuren. Normaal gesproken is dit geen snelheid om een berg af te rijden maar wij hebben niet zo heel veel keus. Na ontelbare desvíos door rivierbeddingen, stijgen en dalen van de benzinemeter en onmogelijke paden lijkt ongeveer 40km voor ons doel de bewoonde wereld een beetje in zicht te komen. Wij bespreken evt. scenario’s over wat we doen mochten wij alsnog stil komen te staan en dan komen wij in een Campo Quijano zo’n 20 km voor Salta. Wij durven het aan om even te stoppen om te vragen waar het dichtstbijzijnde tankstation is. Als ze ons een dorp zeggen dat 13 km in de verkeerde richting van Salta is, durven wij het er niet op te wagen en rijden toch door naar Salta. Ik denk eerst nog af te slaan bij het vliegveld omdat daar over het algemeen wel een tankstation is maar ook dat risico durven wij niet te nemen. Als wij dan eindelijk een tankstation zien komt echt een zucht van verlichting. Er zat echt niets meer in de tank! Wat een geluk. Wij hebben geen hotel geregeld en omdat La Candela zo goed bevallen is gaan wij het daar als eerste proberen maar stoppen eerst bij een Hipermercado waar wij drank en lekkere dingen gaan halen.

Feiten:
  • Plaats: Purmamarca
  • Route: Salta - Cornisa - San Salvador de Jujuy - Purmamarca
  • Hotel: Terrazas de la Posta
  • URL: http://terrazasdelaposta.com.ar/
  • Do’s:
      • Cerro de siete colores uiteraard
      • Het dorpje Tilcara is om z’n laid back sfeer ook zeer de moeite waard
      • Naar de uitzichtspunten gaan
  • Don’ts:
      • Te weinig tijd inplannen

Salta

Cachí