Salento

Salento straatbeeldHet is weer een schitterende rit en na ruim een uur komen wij aan bij ons hostal. Wij betalen Andres en worden meteen in de armen gesloten van onze nieuwe gastheren waarvan er één uit Spanje komt. Na uitgebreid uitleg over het gebied gaan wij meteen de delicatesse van hier proberen: forel. Erg lekker. Helaas veranderde het weer tijdens onze forel binnen 5 minuten van zonnig naar zeer bewolkt en erg fris. Na de lunch en een korte wandeling door het dorp eerst dus maar even een jasje halen in het hostal. Omdat wij het niet meteen warm hebben gaan we eerst maar meteen aan het populairste spel dat ze hier spelen deelnemen: Tejo. Als wij de tejo arena binnen lopen krijgen wij een korte uitleg. Bij tejo is het de bedoeling dat je een steen van +/- 1 kg over een behoorlijke afstand (gelukkig hebben ze ook kortere afstanden voor de ongeoefende) zo dicht mogelijk in een bepaald gebied gooit. Het gebied is afgebakend met een ring waar twee envelopjes met zwartkruid op liggen die ontploffen als je steen daarop terecht komt. Laten wij nu net het leukste van het spel die envelopjes vinden. TejoZe doelbewust raken is nog niet eens zo simpel maar uiteindelijk lukt het een paar keer. Als wij staan te juichen staat de rest ook met verbijstering te kijken. Leuk! Wel leuk spelletje! Wel alleen schrikken als je het zwartkruid raakt.

Terug in het hostal gaan wij op het balkon zitten, lezen wat, schrijven wat gaan even douchen en dan naar een restaurantje. Het restaurant dat aangeraden werd door de eigenaren is helaas dicht vanwege private party en een van de meiden die naar het feest ging raad ons meteen een ander restaurant aan. Ik denk het kleinste restaurantje wat je ooit gezien hebt maar wel knus en het eten is prima.

9 September

WillyWat een avond. Geen oog dicht gedaan maar wat een geweldige reden. Salento “hooligans” stonden de hele avond zo ongeveer Waxpalmonder ons balkon muziek te maken. Geweldig deze mariachis die het ene na het andere nummer aan het spelen waren en er echt een feest van maakten en iedereen die langs kwam rijden aanhielden om mee te feesten. Qué fiesta!

Na een ontbijt met de zelfgemaakte jam die ik gister al heb moeten proeven gaan wij om 9 uur met Mauricio mee in Willy (oud Amerikaanse jeep) naar Valle de Cocora. Valle de Cocora is een door Unesco beschermd gebied waar waxpalmen groeien die wel 60 meter hoog kunnen worden. Als wij weg rijden is het nog redelijk bewolkt maar al vrij snel komt de zon tevoorschijn. Bij aankomst krijgen wij twee paardjes toebedeeld waarmee wij de tocht van vandaag gaan bedwingen. PRACHTIG! Wat een ongelooflijk mooi gebied is dit. Ik ben er stil van en geniet volop op de rug van mijn oh zo dappere paardje. Heuvels op, rotsen af, bruggetjes over en door diepe rivieren. Hij kijkt nergens van op en zet zijn hoeven altijd op een veilig plekje. Zonder rijervaring zou ik zeggen niet doen te paard maar wat een respect voor deze twee paardjes. Op het hoogste punt kunnen zij even uitrusten terwijl wij genieten van echt honderden kolibri’s. Nog zoiets onwerkelijks en niet alledaags. De route terug is veel drukker als heen. Het is zondag en langzaam aan begint iedereen wakker te worden. Wij zijn blij dat wij vroeg gegaan zijn. Terug in het hostal gaan wij eerst even onder de douche om het paardenstof te verwijderen om vervolgens nog maar eens een lekker forelletje te gaan eten. Daarna lopen wij nog naar de twee miradores, lopen wij alle kleine winkeltjes af, kijken wij of wij al een buskaartje voor morgen kunnen kopen (dat lukt helaas niet) en gaan terug naar het hostal waar wij lekker weer op balkon neerploffen met een dikke borrel en de geweldige dag van vandaag de revu laten passeren.

Wij gaan eten bij het voorgestelde restaurant van gisteren waar het lekker bivakkeren is.

10 September

Wij hebben rustiger geslapen als gisteravond maar moeten er ook op tijd uit. Bus vertrekt om 8 uur, er is er maar 1 vanochtend en het is een kleintje en we willen persé mee. Wij zijn de eersten als wij bij het station aankomen maar binnen no – time zijn het er heel veel meer. Te veel voor het busje en de man die kaartjes verkoopt begint ook zenuwachtig rond te rennen. Als de bus er is, is het vreselijk dringen. Wij doen niet mee, wij hebben een kaartje dus wij hebben plaats. Grappig dat juist degene zonder kaartje daar als gekken lopen te duwen en te trekken. Ik schaam me tegenover de Colombianen die ook een kaartje hebben en waarschijnlijk dagelijks met de bus gaan. De deur van de bus gaat niet open. Kaartjes verkoper is kennelijk nog een bus aan het regelen. Als die aan komt rijden, rent iedereen echt letterlijk naar die bus waardoor de deur van de eerste bus open gaat en wij meteen naar binnen moeten. Het is best sneu. Begrijp het ook wel. De volgende bus is pas om 2 uur vanmiddag, als je dan nog naar Medellin moet, zoals wij, dan mag je blij zijn als je daar vanavond laat een keer bent. Dat willen wij ook niet. Eenmaal in Pereira komt er meteen politiecorps op ons af met snuffelhonden. Ze lopen ons voorbij maar blijven toch langer staan bij de tweede bus. Wij hebben geen interesse om dit af te wachten en gaan op zoek naar een rechtstreekse bus naar Medellin. Die is snel gevonden en gelukkig vertrekt hij ook nog binnen 10 minuten.

Feiten:
  • Plaats: Salento
  • Route: Quindio - Recuca - Salento
  • Hotel: Hostal Ciudad de Segorbe
  • URL: http://www.hostalciudaddesegorbe.com/
  • Do’s:
      • een lekkere trucha eten
      • naar de Valle de Cocora
      • Tejo spelen
  • Don’ts:

Quindio

Medellín