Selva Bananito

Donderdag 30 Oktober 2003

Ons vliegtuig vertrekt al om 10:20 dus we moeten er vroeg vandoor. 3 uur van te voren aanwezig zijn staat er op het ticket. Normaalgesproken zou ik zeggen 2 uur is ook voldoende maar dan staan wij tijdens de spits op de A2 en dan komen we zeker niet op tijd. Lekker vroeg uit de veren dus en op naar Schiphol. Na de zoveelste nachtmerrie over de vakantie heb ik er nu gewoon zin in. Wij zijn snel door alle controles heen mede dankzij het feit dat je bij Martinair nog wel bij het inchecken van je Gold Card gebruik mag maken maar verder niet. Het vliegtuig is overvol en wij kunnen nog net twee stoelen naast elkaar bemachtigen. Dat betekent wel dat wij tegen de toiletten gedrukt zitten (wat weer betekent dat je je stoel amper naar achteren kunt zetten) en dat ik middenin zit. Geweldig!!! Ik zie geen mensen van over de 1,95m bij de nooduitgangen zitten maar goed, moet dan maar. Scheelt ook weer dat de Steward de reis enigszins aangenaam gemaakt heeft met toch af en toe een grapje over de beroerde plekken en het waardeloze eten (die Chateau Lafite had echt gewoon kurk).

Wij komen op tijd aan in Miami. Hier moet iedereen het vliegtuig uit, door customs om de reis verder te kunnen vervolgen. Customs duurt eeuwen. Alle immigration computers liggen plat en er gaat dus maar 1 passagier per 25 minuten door het poortje totdat de computers het echt helemaal begeven en er niemand meer doorheen gaat. Gelukkig waren wij bijna als eersten uit het vliegtuig dus wij staan nog redelijk vooraan maar vrezen het ergste over onze tweede vlucht. Die kan nooit meer op tijd vertrekken wat dus betekent dat wij een gigantische vertraging gaan oplopen. Het feit dat iedereen zich bijna geheel moet ontkleden om door een metaldetector heen te kunnen bespoedigt het geheel ook niet. Als wij bij de gate komen worden wij vriendelijk toch dringend verzocht zo snel mogelijk weer in te stappen. Wij waren bijna als eerste door customs en zitten dus ruim 1,5 uur te wachten totdat ze melden nog 25 passagiers te missen. Als die er dan eindelijk zijn houdt het vliegtuig ermee op. Gelukkig kunnen wij 30 minuten later toch vertrekken. Van Miami naar San José is het 2,5 uur vliegen en die tijd hebben wij gebruikt om even wat te slapen. Uiteindelijk komen we maar met 1,5 vertraging op het vliegveld van San José aan.

Het vliegveld van San José is heel netjes en wij hebben de koffers dan ook vrij snel. Wij pinnen nog wat Colones (geen idee wat de koers is, uiteindelijk hebben wij maar 25 Euro gepind) en gaan op zoek naar onze transfer die er helaas niet staat. Zo komen wij er ook meteen achter dat Costa Rica een privé netwerk heeft voor de telefonie en je dus je mobiele telefoon (ook al is het een tripleband) gewoon thuis kunt laten. Wij merken meteen dat de Ticos erg vriendelijk zijn en meteen helpen de organisatie te bellen. Die keuren een taxirit goed met het gevolg dat je wel in hun rammelbak mee moet naar San José. Maar goed hij zet ons keurig af in San José bij Hotel Britannia.

Hotel Britannia is prima en wij krijgen een suite omdat de rest van de kamers op zijn. No problem. Wat een balzaal! Wij gaan meteen naar de hotelbar voor een biertje want daar hebben wij nu echt trek in. Wat smaakt dat goed. Wij hebben eigenlijk geen trek maar eten toch maar even wat zodat wij meteen in het ritme komen. Het eten was erg lekker maar niet goedkoop. Als een blok in slaap gevallen.

31 oktober

Selva BananitoWij zijn bijtijds wakker en gaan meteen ontbijten. Wij worden om 10:00 opgehaald om de komende drie dagen in Selva Bananito door te brengen, 15km landinwaarts van Limón. Als wij instappen zit er al een Duits stel in het busje. Charley en Peter vertellen over hun rondreis in Costa Rica die zij net gemaakt hebben. Selva is voor hun, hun laatste stop. Reis duurt behoorlijk lang helemaal gezien het feit dat wij op medepassagiers moeten wachten bij een tussenstop maar je ziet meteen wel heel veel. 11 km voor de lodge worden wij opgehaald door een 4x4 en doen over het laatste stuk ruim 45 min. Hobbel de bobbel!!! Wij staan alle vier te kijken dat die auto überhaupt nog rijdt. Ding ziet er niet uit maar de rit is bijna net zo enerverend als de auto. Geheel doorelkaar geschud nemen wij onze intrek in de Ecolodge nummer 10. GEWELDIG (ben benieuwd hoe vaak ik dit woord nog ga gebruiken in dit verhaal)! Alles is uit natuurlijke producten gemaakt. Je wordt zelfs gevraagd hun doucheschuim te gebruiken omdat dat umweltfreundlich ist. Wij hebben een prima kamer met twee hangmatten op het balkon. De buren??? Die zijn er wel maar die zitten verstopt achter het tropisch regenwoud. Ons uitzicht is ook alleen maar regenwoud met daarvoor nog een paar dartelende chagerijnige bokken die aan een stuk door lopen te briezen en Martin daar kostelijk mee vermaken aangezien zij op zijn teruggebries de toon opvoeren.

Na het neerzetten van de koffers krijgen wij nog een verlate lunch (het is al drie uur, wij hadden er om 1 moeten zijn) en mogen/kunnen daarna een uurtje niets doen vanwege het feit dat het om 17:00 gewoon pikkedonker is en er hier geen electriciteit is. Zaklampen werk dus. Het is ook niet zo dat je van de straatverlichting wat hulp krijgt want die is er niet en die paar fakkels die er zijn, moet je zoeken.

Om 18:30 is er een welkomstcocktail niet te pruimen. Leuk initiatief je moet gewoon lekker een Imperialletje nemen. Wij eten met z’n allen. Da’s wel gezellig. We bespreken de excursies die wij gaan doen en gaan lekker slapen (zonder na te denken over de vleermuis die boven ons hoofd hangt en de schorpioenverhalen van onze buren).

1 November

Wij hebben elkaar af en toe goed vastgehouden. De geluiden die vanuit de jungle komen zijn soms best angstaanjagend. Maar goed wij hebben het weer overleefd en zijn vroeg gaan ontbijten want wij gaan een waterval tour doen. Vroeg? Wij zijn om 5 uur wakker, dan zien wij eindelijk weer licht) en gaan om 7:30 ontbijten. Weer met z’n allen, best gezellig. Om 8:30 vertrekken wij richting de rivier waar we zo ongeveer 60 keer doorheen gaan. Wij stoppen af en toe om de bagage die Martin heeft meegekregen leeg te drinken. Vervolgens gaan wij +/- 10:30 het oerwoud in. En dan bedoel ik OERWOUD met hoofdletters. Er is geen trail en wij zijn dus erg blij met de gids Carlos. Hij blijft om de 5 meter staan terwijl wij zoiets hebben van loop maar door want wij worden lekgeprikt. Wij ruiken namelijk tegen deze tijd Selva Bananito WaterfalltourERG fris. Het is op dit moment oerwoud in en oerwoud uit en wij hebben er allemaal op een gegeven moment een beetje genoeg van. Naar boven vind ik persoonlijk niet zo’n probleem maar naar beneden op je doordrenkte gympen is glippen en glijden. Wij zijn dus ook allemaal blij dat wij na 1,5 uur oerwoud eindelijk bij de waterval komen die wij al abseilend af moeten. Na een uitleg van maar liefst 3 zinnen en een steile waterval voor de boeg laten wij ons niet kennen en worden als eersten in het harnas gehesen. Kan het nog strakker??? Martin gaat eerst en kijkt op een gegeven moment toch erg vragend naar boven. “Gaan wij dit echt af?” Dan mag ik. Op Martin z’n twijfelpunt kijk ik ook even naar beneden en zeg tegen mezelf dat ik dat beter niet kan doen. Tenslotte komen wij allemaal goed beneden en als beloning mogen wij na 200 meter nog een waterval af. Deze ziet er veel enger en steiler uit maar ook hier komen wij als ware profs vanaf. Wij krijgen eindelijk iets te eten. Rijst met tonijn wat komkommer en tomaat en vreselijk hete chili saus. Het is erg lekker en geeft de nodige energie om de terugreis te aanvaarden. Het begint te regenen en niet zo’n beetje ook. Wij waren al drijfnat van de watervallen dus dit kunnen wij ook wel aan. Om 15:00 zijn wij terug en gaan lekker warm douchen en drinken een paar biertjes in de eetzaal. Wij gaan terug naar de kamer en ik ga lekker even op bed liggen. Martin kijkt me vol verbazing aan maar kruipt er ook maar even in. Wij worden om 19:00 door geklop op onze deur wakker gemaakt. Willen jullie nog eten? Wij moeten erg lachen maar komen uiteraard. Wij eten wat en gaan meteen weer naar bed want het is donker en ach ja dan kun je maar beter slapen.

2 November

Wij zijn wederom om 5:00 wakker en ontbijten om 6:45. Wij gaan paardrijden!! Zin in! Zit een leuk knolletje bij en na wat aandringen en wat angstaanjagende woorden van Carlos “paard kan niet tegen vreemden en bladibla” jaja, ik wil op die!

mag ik daar op. Mijn nieuwe vriend heet Amigo en dat wordt ie ook. Geweldig (heb je ‘m weer!)!!! De paarden lopen niet achter elkaar aan te sjokken en hebben hun eigen wil. Dus als wij weggaloperen blijven de mannen achter en wordt er luid “been through the dessert on a horse with no name” gezongen. Wij galopperen veel en alles gebeurt met een hand. Voel me helemaal in mijn element. Amigo en ik zijn amigos. Martin vindt dan uiteindelijk ook de tweede versnelling bij Camilla en krijgt de smaak te pakken, doopt zijn paard om naar Cameron (Parker doet het niet voor hem) en probeert Carlos nog om te kopen voor een langere rit. Helaas!!! Het zou geen probleem geweest zijn als wij niet om 11:00 opgehaald zouden worden. Gedoucht, biertje gedronken en de terugreis richting San José aanvaard. Duurde lang en helemaal omdat in San José iedereen naar een ander hotel gebracht moest worden.

Feiten:
  • Plaats: Selva Bananito, voorbij Limón
  • Hotel: San José: Hotel Britannia, Selva Bananito: Selva Bananito
  • URL: www.hotelbritanniacostarica.com, http://www.selvabananito.com/index.htm
  • Do’s:
      • Selva Bananito is echt geweldig gewoon helemaal doen!!!
      • Paardrijden, Waterval tour
      • Goede zaklamp: dit is een ecolodge
  • Don’ts:
      • Laat je niet afschrikken door de afstand erheen.

Route Rondreis