Taironaka

17 September

Wij hebben niet echt haast vanochtend. Zullen pas om 10:00 opgehaald worden voor de rit naar Taironaka dus wij nemen ook de tijd op het dakterras van ons hotel nadat wij eerst wat geld zijn gaan halen. Stipt op tijd staat de chauffeur voor de deur en als wij de bagage bij de receptie hebben afgegeven kunnen wij ook meteen op pad. De rit naar Taironaka duurt zo’n 1,5 uur. In the middle of nowhere rijden wij opeens de snelweg af door een “dorpje” naar de aanlegplaats van de boot. Wij moeten nl ook nog even met de boot. Ik vind het nu al helemaal geweldig. Na 300m varen mogen wij alweer van de boot af want wij zijn al angekomen bij ons onderkomen van vanavond. Het geheel ziet er behoorlijk verlaten uit maar de tuin is super mooi aangelegd en ziet er prachtig uit. Een van de meisjes toont ons de kamer die echt heel basic is maar prima is voor de ene nacht die wij hier blijven. Om de hoek van onze kamer is het restaurant waar nu Engelse les wordt gegeven. Ze zijn met z’n alleen een liedje aan het zingen (coz' every little thing is going to be allright). Ik vind het prachtig. Als de Engelse les is afgelopen worden wij gevraagd of wij al door willen geven wat wij vanavond willen eten en of wij nu iets willen. De lunch nuttigen wij samen met de leraar Engels, Alexander (zal wel Alejandro geweest zijn) die ons onwijs veel verteld over dit gebied, de historie en hoe zij de toekomst zien. Interessante knul.

Tijdens ons gesprek slaat het weer volledig om. Donkere zwarte wolken en de nodige knallen luiden een onstuimige middag en avond in. Het regent zelfs zo hard dat al het personeel terug gaat naar hun dorp omdat ze bang zijn dat het niveau van de rivier dermate gaat stijgen dat ze zometeen niet meer naar huis kunnen. De opzichters die hier wonen zullen onze avond maaltijd bereiden. Ik vind het prima. Ben gefascineerd door de enorme knallen en flitsen die alles zoSchitterende tuin nu en dan verlichten en laten bewegen. Als het even ophoudt met regenen verkennen wij een beetje de omgeving. Achter het huis hebben ze een halve dierentuin waar ze ook mono titi’s hebben. Hele kleine aapjes die wij nog nooit eerder hebben gezien en kennelijk ook behoorlijk zeldzaam zijn. Ze komen alleen hier voor. Ook zien wij de vogel die volgens Alexander uniek is voor Colombia en nog een paar onwijze kakelende ara’s en veel eenden. ’s Avonds zijn wij alleen op de opzichters na. Als wij vanachter de keuken het reperteren van het Engelse liedje horen vragen wij of wij even mogen kijken. Dat vinden ze geweldig en wij krijgen meteen een optreden met wat gene maar daarna willen ze toch zo veel mogelijk van ons leren. Papa zit te glunderen en is duidelijk blij dat hij zich ook verstaanbaar kan maken in het Spaans.

18 September

Het was een redelijk onrustige nacht. Naast het feit dat het in de kamer ontzettend vochtig was, was het ook buiten onrustig met heel veel geluiden die wij nog nooit gehoord hadden, geritsel in de bosjes, weerlichten en onwijze onweer met de daarbijbehorende regen. Uiteindelijk vallen wij denk ik rond een uur of 4 toch even in slaap. Wij moeten er vroeg uit want Alexander had ons aangeraden vroeg met de banden op pad te gaan omdat je dan de meeste kans zou hebben om dieren te zien. Na een flink ontbijt vertrekken wij met de banden om de Don Diego rivier af te drijven zodra de gids er is. Er is wat onduidelijkheid over de route want ik was van mening dat wij eerst nog een stuk zouden lopen alvorens het water in te gaan. Op de een of andere manier gaat dat niet gebeuren. Waarom is mij nog steeds onduidelijk. Wij vertrekken in ieder geval vanaf het resort dat de route behoorlijk verkort maar zeker niet Bootje terugminder mooi maakt. Wij zien apen, toekans (!), horen behoorlijk wat brulapen en klap op de vuurpijl ligt in de oever een babilla (kaaiman) te zonnen. Ook zien wij de top van de Sierra Nevada de Santa Marta die volgens Alexander echt alleen maar in de ochtend te zien is. Aan het einde van de dobber route kom je op een zandbank die de scheiding tussen rivier en zee kenmerkt. Wij lopen hier even rond en genieten van het geweldige uitzicht. Na 20 minuten merken wij echter dat wij letterlijk worden opgegeten door zandvlooien. Bootje laat daarna ook niet meer lang op zich wachten en varen wij in rustig tempo terug zodat wij nog alle kans hebben om aapjes te zien. Als wij weer bij het resort zijn staan wij even onder de waterpijp in onze kamer en lopen daarna nog even over het terrein omdat wij de terrassen nog even willen bekijken. Gister was dat door het onweer onmogelijk maar ook nu moet je behoorlijk uitkijken want het pad is onwijs glad. Wij eten daarna nog even iets en net op het moment dat het heel druk begint te worden, worden wij met het bootje terug gebracht naar civilization waar de transfer naar Tayrona al op ons staat te wachten.

Feiten:
  • Plaats: Taironaka
  • Route: Santa Marta - Tayrona - Taironaka
  • Hotel: Taironaka Eco Resort
  • URL: http://www.taironaka.com
  • Do’s:
      • Van de omgeving genieten
      • Bandentocht
  • Don’ts:
      • Als je niet tegen alleen zijn kan, is dit misschien niet de plek voor jou

Santa Marta

Tayrona